Znajdź laboratorium wykonujące BADANIE AUTOPRZECIWCIAŁ
Znajdź laboratorium
Reumatologia










Dermatologia









Gastroenterologia







Endokrynologia




Nefrologia




Niepłodność



Hepatologia











































































































































































































jQuery(document).ready(finction(){})

Nefropatia toczniowa

Nefropatia toczniowa (Lupus nephritis)

Nefropatia toczniowa (NT) jest jedną z najcięższych manifestacji klinicznych tocznia rumieniowatego układowego (SLE), która dotyczy ok. 60% pacjentów z tą chorobą [1]. Nefropatia toczniowa rozwija się przeważnie w ciągu pierwszych trzech lat trwania choroby, a zajęcie nerek w przebiegu tocznia jest niekorzystnym czynnikiem rokowniczym. Zmiany w nerkach dotyczą: kłębuszków nerkowych, cewek nerkowych, śródmiąższu nerek i naczyń wewnątrznerkowych. W patogenezie nefropatii toczniowej zasadniczą rolę odgrywają toksyczne przeciwciała i kompleksy immunologiczne, wywołujące nieprawidłową odpowiedź zapalną.

Objawy

Obraz kliniczny nefropatii toczniowej jest różnorodny: od postaci łagodnych z obserwowanymi niewielkimi zmianami w moczu do szybko postępującej niewydolności nerek [2]. Obserwuje się pojawienie się zmian w moczu pod postacią białkomoczu i krwinkomoczu [3]. Oprócz obrazu klinicznego i histopatologicznego typowego dla kłębuszkowego zapalenia nerek nefropatia toczniowa może objawiać się jako śródmiąższowe zapalenie nerek lub kwasica cewkowa dalsza [4].

Leczenie

Nefropatia toczniowa należy do umiarkowanych lub ciężkich postaci SLE. Dlatego też oprócz niespecyficznego postępowania terapeutycznego wymaga najczęściej agresywnego leczenia indukcyjnego złożonego z glikokortykosteroidów i leków immunosupresyjnych.

Diagnostyka

Kryterium klinicznym rozpoznania nefropatii toczniowej jest obecność cech uszkodzenia nerek u osoby z rozpoznanym SLE po wykluczeniu innych przyczyn nefropatii.

1. Nieprawidłowy obraz badania histopatologicznego

Złotym standardem diagnostyki NT pozostaje nadal biopsja nerki. Biopsję wykonuje się w celu określenia typu, cech aktywności oraz przewlekłości procesu chorobowego w nerce, co ma znaczenie przy wyborze leczenia i ocenie rokowania.

2. Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych:

  • białkomocz
  • krwinkomocz
  • zmniejszenie GFR (współczynnik przesączania kłębuszkowego, wskaźnik filtracji kłębuszkowej)
  • obecność we krwi specyficznych autoprzeciwciał: anty-dsDNA, anty-Sm, przeciwciał przeciwko nukleosomom, czasem również przeciwciał anty-rybosomalne białko P

Autoprzeciwciała w przebiegu nefropatii toczniowej:

Badania specjalistyczne – oznaczenie autoprzeciwciał
Autoprzeciwciała Rodzaj badania
ANA IIFT przesiewowe
anty- dsDNA specjalistyczne
anty-nukleosomy specjalistyczne
anty-histony specjalistyczne
anty-nRNP/Sm specjalistyczne
anty- Sm specjalistyczne
anty- SS-A/Ro
specjalistyczne
anty- SS-B/La specjalistyczne
anty-rybosomalne białko P specjalistyczne
anty-Ku specjalistyczne
anty-ssDNA specjalistyczne

 

[1] Appel G.B., Radhakrishnan J., D’Agati V.: Systemic lupus erythematosus. In: The Kidney. Ed. B.M. Brenner, W.B. Sanders, Philadelphia 2000, 1350-1365.

[4] Gajewski P., Szczeklik A.: Interna Szczeklika. Podręcznik chorób wewnętrznych. Medycyna Praktyczna, Kraków 2014.

[2] Andreoli S.P.: Renal manifestations of systemic diseases. Semin Nephrol 1998; 18: 270-279.

[3] Klinger M., Oko A., Mazanowska O., Bułło B.: Rozpoznawanie i leczenie nefropatii w przebiegu chorób układowych. [W:] Rutkowski B., Czekalski S. (red.): Rozpoznawanie i leczenie chorób nerek – wytyczne, zalecenia i standardy postępowania. Termedia Wydawnictwo Medyczne, Poznań 2008; 82-93.

 

Opracowanie: Katarzyna Buska i Małgorzata Walerych

alergiczne.info boreliozaonline.pl autoprzeciwciala.info kalpro.pl